29 december t/m 1 januari

Een dag later heb ik Haguenau bezocht, de op twee na grootste plaats van de Elzas. Ook hier bleek het historisch museum dicht. Dus verder gerezen naar Fort Schoenenbourg. Dit fort werd gebouwd in 1935 en is onderdeel van de Maginotlinie. Kilometerslange gangen (Ik heb in het fort ruim 3 km afgelegd), de keuken, slaapzalen, luchtfilters, commandocentrum, alles is er te zien, net als geschutstorens en veel wapentuig. Het fort is eigenlijk nauwelijks getest. In de meidagen van 1940 gooiden de Duitsers wat bommen, de Fransen schoten terug en dat was het dan. Omdat de Duitsers vanuit het noorden Frankrijk binnenvielen, is de Maginotlinie eigenlijk voor niets gebouwd. Terug liften en ’s avonds weer een specialiteit uit de Elzas gegeten: pasta met kip en champignonsaus.

Op 31 december naar Kehl gewandeld, het Duitse plaatsje dat aan de overkant van de Rijn ligt. Het stelt niet veel voor, maar de Geniesser Kaffee (gewone zwarte koffie) is natuurlijk een gerecht met een prachtige naam. Het wordt alleen gebruikt bij de firma en filialen waar ik het dronk.

’s Avonds vuurwerk. Veel beschaafder dan in ons land (maar erger kan nauwelijks). Er was niet veel te zien, af en toe wat siervuurwerk en zeer rustig knalvuurwerk. Ik heb de volgende ochtend ook nergens troep gezien, slechts een vernield bushokje. De kathedraal stond er gelukkig nog.

Op 1 januari naar Colmar gegaan. Een mooi plaatsje met veel vakwerkhuisjes waar je gezellig kunt winkelen en wandelen. Ik had nog nooit zulte prachtige kerstversieringen gezien als daar. Het wordt ook wel klein-Venetië genoemd. Er loopt een klein riviertje door de stad, dat bevaarbaar is. Een specialiteit uit de Elzas gegeten: stoofpot met twee soorten vlees, groenten en aardappelschijfjes. Het centrum is, net als dat van Straatsburg, UNESCO-werelderfgoed.Een dag later heb ik Haguenau bezocht, de op twee na grootste plaats van de Elzas. Ook hier bleek het historisch museum dicht. Dus verder gerezen naar Fort Schoenenbourg. Dit fort werd gebouwd in 1935 en is onderdeel van de Maginotlinie. Kilometerslange gangen (Ik heb in het fort ruim 3 km afgelegd), de keuken, slaapzalen, luchtfilters, commandocentrum, alles is er te zien, net als geschutstorens en veel wapentuig. Het fort is eigenlijk nauwelijks getest. In de meidagen van 1940 gooiden de Duitsers wat bommen, de Fransen schoten terug en dat was het dan. Omdat de Duitsers vanuit het noorden Frankrijk binnenvielen, is de Maginotlinie eigenlijk voor niets gebouwd. Terug liftend en ’s avonds weer een specialiteit uit de Elzas gegeten: pasta met kip en champignonsaus.

Op 31 december naar Kehl gewandeld, het Duitse plaatsje dat aan de overkant van de Rijn ligt. Het stelt niet veel voor, maar de Geniesser Kaffee (gewone zwarte koffie) is natuurlijk een gerecht met een prachtige naam. Het wordt alleen gebruikt bij de firma en filialen waar ik het dronk.

’s Avonds vuurwerk. Veel beschaafder dan in ons land (maar erger kan nauwelijks). Er was niet veel te zien, af en toe wat siervuurwerk en zeer rustig knalvuurwerk. Ik heb de volgende ochtend ook nergens troep gezien, slechts een vernield bushokje. De kathedraal stond er gelukkig nog.

Op 1 januari naar Colmar gegaan. Een mooi plaatsje met veel vakwerkhuisjes waar je gezellig kunt winkelen en wandelen. Ik had nog nooit zulte prachtige kerstversieringen gezien als daar. Het wordt ook wel klein-Venetië genoemd. Er loopt een klein riviertje door de stad, dat bevaarbaar is. Een specialiteit uit de Elzas gegeten: stoofpot met twee soorten vlees, groenten en aardappelschijfjes. Het centrum is, net als dat van Straatsburg, UNESCO-werelderfgoed.